Η Οθωμανική απειλή ανάγκασε τη Βενετία να προχωρήσει αρχικά στην αμυντική βελτίωση της παλαιάς οχύρωσης με την προσθήκη εξωτερικά του νότιου μετώπου ενός κεκλιμένου προπετάσματος (scarpa) που θεμελιώθηκε στο εσωτερικό της τάφρου και αντιστηριζόταν πάνω στο ευθύγραμμο τμήμα με κάθετες αντηρίδες (speroni) γεφυρωμένες με θόλους και πληρωμένες με συμπιεσμένο χώμα. Στην ουσία, παλαιά και νέα οχύρωση λειτουργούσαν ως ενιαία γραμμή άμυνας. Οι εργασίες ενίσχυσης της οχύρωσης ξεκίνησαν το 1472 και δεν είχαν πλήρως ολοκληρωθεί πριν από το 1525. Στη διάρκειά τους, η νότια κεντρική πύλη, γνωστή από τις πηγές ως Portone και αργότερα ως Voltone, αναμορφώθηκε.