(πηγή: Adiyeke, Hikâyet-i Azimet-i Sefer-i Kandiye)

Δόξα τω Υψίστω Θεώ, την πρώτη μέρα του μηνός Ρεμπιγιουλαχίρ του 1080 (29 Αυγούστου 1669), ημέρα Πέμπτη, την ώρα της απογευματινής προσευχής, μερικοί άθρησκοι άπιστοι κοντά στην Ακ Τάπια σήκωσαν λευκή σημαία και ζήτησαν έλεος. Εκ μέρους του στρατεύματος του Ισλάμ, ο Ιμπραήμ Πασάς, κεχαγιάς του Μεγάλου Βεζίρη, και ο Ζουλφικάρ  Αγάς, κεχαγιάς των γενιτσάρων, έστησαν λευκές σημαίες και πολυτελείς σκηνές και συμφωνήθηκε ανακωχή για οκτώ μέρες. Την ίδια Πέμπτη, την ώρα της απογευματινής προσευχής, ο στρατηγός και ο ναύαρχος του κάστρου ήλθαν και φόρεσαν τιμητικά ενδύματα παρουσία του Μεγάλου Βεζίρη. Τους δόθηκε προθεσμία είκοσι δύο ημερών να αδειάσουν το κάστρο. Την πρώτη μέρα του ευλογημένου Τζεμαζιγιουλεβέλ (27 Σεπτεμβρίου), ημέρα Παρασκευή, την τρίτη ώρα, τα κλειδιά του κάστρου παραδόθηκαν στον εξοχότατο Μεγάλο Βεζίρη.

Ηλίας Κολοβός – Μαρίνος Σαριγιάννης,

Οθωμανικές πηγές για τον Κρητικό Πόλεμο: μια επισκόπιση,

στο Στέφανος Κακλαμάνης (επιμ.), Ο Κρητικός Πόλεμος. Από την ιστορία στη λογοτεχνία,

Ηράκλειο 2008