Η Κρητική Πολιτεία

Μετά τα γεγονότα της 25ης Αυγούστου του 1898 και την οριστική αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων από το νησί τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, άνοιξε ο δρόμος προς την αυτονομία και την ένωση με την Ελλάδα.

Στις 9 Δεκεμβρίου 1898 έφτασε στα Χανιά ο πρίγκιπας Γεώργιος, δευτερότοκος γιος του βασιλιά των Ελλήνων Γεωργίου Α΄, ως Ύπατος Αρμοστής των Μεγάλων Δυνάμεων και έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό. Η Κρήτη γινόταν Ηγεμονία, υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου και την υψηλή προστασία των τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων. Ακολούθησε η συγκρότηση της πρώτης κυβέρνησης και η ψήφιση του Συντάγματος της Κρητικής Πολιτείας, που όριζε ότι η Κρήτη, μαζί με τις παρακείμενες νησίδες της, αποτελούσε πλέον Αυτόνομη Πολιτεία. Στην πορεία, η ανοιχτή σύγκρουση του πρίγκιπα Γεώργιου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, Σύμβουλο (Υπουργό) της Δικαιοσύνης, για το ζήτημα της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα οδήγησε τον τελευταίο να ηγηθεί  του Κινήματος του Θερίσου που ξέσπασε στις 10 Μαρτίου 1905 και  έδωσε ισχυρή ώθηση στην επίλυση του Κρητικού Ζητήματος. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1906 ο Πρίγκιπας Γεώργιος αποχώρησε από τη θέση του και διάδοχός του ορίστηκε ο μετριοπαθής πολιτικός Αλέξανδρος Ζαΐμης. Η σταδιακή αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων μεταξύ του 1906 και του 1909 συνέβαλε στην προοδευτική αποδέσμευση του νησιού από το διεθνή έλεγχο και στην αναγνώριση της αυτονομίας του.